Skann er verk gert árið 2005 og er annað tveggja verka sem sýnt var á Sýningunni Ný íslensk myndlist II í Listasafni Íslands það sama ár. Verkið er skoðun á yfirgefnum garði í miðbænum, þar sem kvikmyndatökuvélin er látin snúast á klukku þannig að hún fer einn hring á klukkustund. Þannig skannar vélin allan garðinn á einni klukkustund. Við sýningu verksins er notaður skjávarpi sem staðsettur er á búnaði þannig að hann snýst einn hring á klukkustund og birtir þannig heildarmyndina, ræmu fyrir ræmu, á þeim tíma.

—

A work based on the analysis of an ancient pond in Britz in Neu-Kölln in southern Berlin, Germany. The name of the work is the same as the name of the pond Fennpfuhl, which means „bog pond“. The pond is fundamentally of natural origin; human remains from Slavic tribes that lived near Berlin in the 10th century have been found by its banks. The pond displays multifaceted visual and audible elements—it is nature that manifests itself in the complex interplay of vegetation, water, song, and light; it also shows us the reflections of modern houses that surround it in all directions.

The photographic part of the work comprises 16 images shot at regular intervals over the circumference of the pond.

Post type with a slug of "product" is not registered.

Myndröð sem byggir myndefni sitt á greiningu á fornri tjörn í Britz í Neu-Kölln í Suður-Berlín í Þýskalandi. Heiti verksins er það sama og nafn tjarnarinnnar Fennpfuhl, sem merkir „mýrartjörn“. Tjörnin er í grunninn náttúruleg og við hana hafa fundist mannvistarleifar eftir slavneska ættbálka sem bjuggu í nágrenni Berlínar á 10. öld. Tjörnin birtir þannig marglaga sjónræna og heyranlega þætti — hún er náttúra sem birtist í flóknu samspili gróðurs, vatns, söngs, og ljóss; hún birtir okkur líka spegilmyndir nútímahúsanna sem umkringja hana í allar áttir.

Vídeóhluti verksins er 2 rása vídeóverk þar sem gengið er meðfram tjörninni í báðar áttir, klippt út frá reglu sem byggir á aukastöfum tölunnar pí. Rásirnar eru 2 í sýningareintaki verksins, til sýningar á tveimur 4K skjávörpun í innsetningu.

—

A work based on the analysis of an ancient pond in Britz in Neu-Kölln in southern Berlin, Germany. The name of the work is the same as the name of the pond Fennpfuhl, which means „bog pond“. The pond is fundamentally of natural origin; human remains from Slavic tribes that lived near Berlin in the 10th century have been found by its banks. The pond displays multifaceted visual and audible elements—it is nature that manifests itself in the complex interplay of vegetation, water, song, and light; it also shows us the reflections of modern houses that surround it in all directions.

The video part of the work is a 2-channel video work where you walk along the pond in both directions, it is editied according to a system based on the decimal places of the number pi. The channels are 2 in the exhibition copy of the work, for showing two 4K screens in installation.

Novozámecká er verk gert árið 2006 í Tékklandi. Í verkinu er ein af mörgum garðabyggðum sem hafa verið við lýði í kringum Prag um áratugabil. Þetta eru gróðurreitir þar sem fólk hefur getað ræktað sitt eigið grænmeti. Á tímum kommúnismans voru þessir reitir oft einu staðirnir þar sem fólk gat fengið að vera í friði fyrir vökulum augum yfirvalda. Í verkinu er sá friður að vissu leyti rofinn, en myndavélin skannar hverja lóð fyrir sig yfir grindverkið. Þó er sjónarhornið lokað með kyrri mynd af hliði hverrar lóðar, sem á vissan hátt lokar fyrir miðju sjónsviðsins.

Verkið var sýnt í gallerí Skolská 21 í miðborg Prag árið 2006, sem hluti af sýningarverkefninu Alien spaces in urban landscape þar sem listamenn frá Prag, Hamborg og Reykjavík komu saman og unnu að sýningu sem tjáði borgarlandslagið í hverri borg fyrir sig.

Post type with a slug of "product" is not registered.

Myndröð sem byggir myndefni sitt á einu vinsælasta garða-torgi í Berlín, Boxhagener Platz í fyrrum Austur-Berlín. Torgið hefur allt frá aldamótum 1900 verið vinsæll áningarstaður ungs fólks til að hittast á góðviðrisdögum. Það er ferhyrnt með byggingum á alla vegu, ein af mörgum garðavinjum í borgarlandslagi Berlínarborgar.

Verkið samanstendur af tveimur hlutum, tveggja rása vídeóverki tekið á göngu hringinn í kring um torgið, klippt út frá reglu aukastafa tölunnar pí, og safni 16 ljósmynda sem teknar eru með reglulegu millibili allt í kring um torgið.

Vídeóhluti verksins er 2 rása vídeóverk þar sem gengið er meðfram tjörninni í báðar áttir, klippt út frá reglu sem byggir á aukastöfum tölunnar pí. Rásirnar eru 2 í sýningareintaki verksins, til sýningar á tveimur 4K skjávörpun í innsetningu.

Skátagil er er verk sem var gert fyrir einkasýningu í Populus Tremula á Akureyri sumarið 2006. Í verkinu er gili sem er einskonar einskismannsland í miðjum bænum gerð skil. Auga vélarinnar fer upp allt gilið, staðsett nálægt jörðinni. Þessi skriðhreyfing sýnir gilið sjálft en til hliðar og upp af gilinu má sjá skipulega byggð Akureyjarbæjar sem myndar mótsögn við þetta ósjálfráða náttúrulega svæði í hjarta bæjarins.

Verknu er ætlað að vera sýnt með myndvarpa á vegg frá gólfi upp í loft. Verkinu fylgja einnig ljósmyndir sem sýna sjónarhornið til hliðar úr skorunni.

||

A series of photos entitled „Heima – í Skógargerði.“ The images are cyanotypes, bleached in baking soda and tinted in tannic acid, printe on Hahnemühle 265g bamboo paper. The shadows stay blue-gray with this working method, while lighter surfaces take on a brown-gray hue. Each image is unique, the final result depends on how long the image is bleached and toned .. The pictures are published in two sizes, 20×20 cm, in 16 numbered copies, and 30×30 cm, in 8 copies.

Post type with a slug of "product" is not registered.

Þetta eru þrjú vídeóverk sem voru upphaflega gerð vegna þátttöku í samsýningu listamanna sem skipulögð var í Víðihlíð við Kleppspítala í Reykjavík árið 2013. Um er að ræða byggingu sem á 8. og níunda áratugnum var nýtt við meðferð áfengis- og vímuefnafíknar.  Vídeóin eru hugsuð sem náttúruleg tilvísun í óskýrt og kaótískt hugarástand; í þeim öllum er landsvæðið í kring um Víðihlíð og spítalann nýtt fyrir áráttukennda tilraun til að fylgja slóðum þar sem engar slóðir eru í reynd til. Í Víðihlíð — óviss slóð endar gangan þegar hún leiðir að byggingarrusli í móanum; í Víðihlíð — mið er stefnan sett á fiski-mið í hlíðinni, sem er tákn um markviss vinnubrögð, en lýkur þegar markmiðinu er náð; í Víðihlíð — Kleppsfjara gengin er reynt að ganga stöðugum fótum í fjöruborðinu og horft upp á við til spítalabygginganna í hlíðinni fyrir ofan.

Verkið er þriggja rása vídeóinnsetning, ætlað fyrir 3 sjónvarpstæki sem staðsett skulu í nágreggni hvert við annað.

—

Three video works that were originally made for participation in a collective exhibition of artists that was organized in Víðihlíð by Kleppspítali in Reykjavík in 2013. This is a building that was used in the eighties and ninetees to treat alcohol and drug addicts. The videos are intended as a natural reference to a vague and chaotic state of mind; in all of them, the area around Víðihlíð and the hospital is used in a compulsive attempt to follow paths where there are no paths in practice. In Víðihlíð—an uncertain path, the walk ends when it leads to construction debris in the peat bog; in Víðihlíð—the aim it is a walk towards an ‘aim’, a marker guiding fishermen situated in the slope, a symbol of purposeful work methods, thee video ends when the goal is achieved; in Víðihlíð—Kleppsfjara walk, an attempt is made to walk steadily on the beach and look up to the hospital buildings on the hill above.

The work is a three-channel video installation, intended for 3 TV sets that must be located in close proximity to each other.

Heim — stofa er viðamesta vídeóverkið sem ég hef sýnt. Það er í heildina 17 rásir. Verkið byggir á myndefnii sem tekið var í listamannaíbúið í Prag haustið 2002, þar sem stofa íbúðarinnar var skráð á allt að því áráttukenndan hátt, þar sem smáatriði í umhverfinu voru tekin fyrir og skoðuð eins og þau væru persónur í kvikmynd. Auk þessa var farið yfir rýmið í heild, þar sem tökuvélin renndi yfir sviðið. Í lokavinnslunni var unnið úr efninu 16 16 sekúndna kvikmyndabútar sem lúppa endalaust í flutningi, auk miðmyndarinnnar sem er afstöðumynd fyrir rýmið í heild. Verkið var unnið í samvinnu við tónskáldið Ríkharð Friðriksson, en hann gerði raftónlistarrás við hverja senu.

Verkið var sýnt á sýningunni „Ný íslensks myndlist II“ í Listasafni Íslands árið 2005. Þar var miðmyndin sýnd sem vörpun í miðju rýmisins á stóru tvíhliða sýningartjaldi. Beggja  vegna við tjaldið voru 16 sjónvarpstæki, búin hreyfiskynjurum. Þegar áhorfendur komu fyrir framan tækin kveiktu þeir á viðkomandi myndrás. Verkið var því knúið af virkni áhorfenda, þar sem myndefnið birtist þegar áhorfendur virkjuðu hverja rás fyrir sig. Hljóðheimur rýmisins var einnig mjög krefjandi, þar sem hljóðið jókst og blandaðist saman á taktvissan hátt eftir því sem fleiri áhorfendur voru til staðar í rýminu.