/

Frummyndir myndanna í Alls engin þekking eru unnar frá grunni í myndgerðarforriti, Stable Diffusion XL, sem nýtir sér gervi greind til þess að framkalla myndir út frá textalýsingu. Við rannsóknir mínar á möguleikum og forsendum slíks hugbúnaðar vaknaði meðvitund um að nýta mætti slíkar aðferðir myndgerðar til að búa til óvenjulegan myndheim.

Í þessu tilviki byggja myndirnar ekki á myndrænni lýsingu heldur heimspekitexta. Textinn er eftir franska heimspekinginn Jacques Derrida og fjallar um möguleika og takmarkanir tungu málsins. Slíkur texti gerir hugbúnað inum erfitt fyrir og leiðir til óvæntrar útkomu. Allar mynd irnar á sýningunni byggja því á sama texta. Munurinn á milli myndraðanna sex er sá að grunnmyndin sem þær byggja á er ólík. Munurinn innan hverrar myndraðar á rætur sínar í mun á stillingum sem stýra myndgerðinni. Með þessu móti verða til myndir sem eru hliðstæðar hverri annarri í túlkun, en ólíkar innbyrðis. Eftir að búið var að keyra þessar frummyndir út var hefðbundinni tækni ljósmyndunar beitt til að vinna myndirnar þannig að þær hentuðu fyrir bláprent.

We know that these exchanges only take place by way of the language and the text, in the infrastructural sense that we now give to that word. And what we call production is necessarily a text, the system of a writing and of a reading which we know is ordered around its own blind spot. We know this a priori, but only now and with a knowledge that is not a knowledge at all, thus illustrating the critical relationship between text and imagery.

Jacques Derrida, Grammatology

Kýanótýpa eða bláprent er ljósmyndaaðferð fundin upp árið 1842 af breska stjörnufræðingnum John Herschel. Nafnið er komið frá grísku orðunum »kyanos«, sem merkir »djúp-blátt« og »typos«, sem þýðir mark eða mynd. Í þessum verkum er vatnslitapappír þakinn ljósnæmu efni. Negatív filma jafnstór myndinni er lögð yfir pappírinn og síðan lýst með útfjólubláu ljósi. Þegar pappírinn er þveginn verður eftir djúpblá mynd. Hún er bleikt með lausn úr þvottasóda til að deyfa bláa litinn í ljósu flötunum. Sumar myndanna eru að lokum tónaðar með lausn sem unnin er úr jurtaefnum, ævafornum litarefnum. Við tón- unina taka ljósu fletirnir á sig hlýjan gráleitan blæ, mismunandi eftir því hvaða efni er notað, sem gefur myndinni einkennandi karakter og dökkbláu litirnir verða svarbláir. Í þessari sýningu eru bláu myndirnar ótónaðar, en aðrar eru tónaðar með dufti úr hvítum eikareplum, svörtum valhnetuskeljum, rauðfuruberki eða súmak-laufum.

English version

The prototypes of the images in Not a Knowledge at all are created from scratch in an image generation program, Stable Diffusion XL, which uses artificial intelligence to develop images based on text descriptions. During my research into the possibilities and prerequisites of such software, an awareness arose that such methods of imagery could be used to create an unusual visual world.

In this case, the illustrations are not based on graphic descriptions but on philosophical texts. The French philosopher Jacques Derrida’s text deals with the possibilities and limitations of language. Such text makes it difficult for the software and leads to unexpected outcomes. All the pictures in the exhibition are therefore based on the same text. The difference between the six series is that the basic image they are based is different. The differences within each sequence are rooted in differences in the settings that control the image type. In this way, images are created that are analogous to each other in interpretation, but different from each other. After these prototypes were generated, traditional photography techniques were used to process the images to suit cyanotypes.

The cyanotype is a photographic method invented in 1842 by the British astronomer John Herschel. The name comes from the Greek words »kyanos«, which means »deep-blue«, and »typos«, which means mark or image. In these works, watercolor paper is covered with a light-sensitive material. A negative film equal to the size of the image is laid over the paper and then illuminated with ultraviolet light. When the paper is washed, a deep blue image remains. It is bleached with a solution of washing soda to mute the blue color of the light surfaces. Some photos are finally toned with a solution from plant materials and ancient pigments. The light surfaces take on a warm greyish hue during the toning, varying depending on the material used. This gives the image a characteristic character, and the dark blue colours become black blue. In this exhibition, the blue paintings are untoned, while others are toned with powders of white oak galls, black walnut shells, red pine bark or sumac leaves.

||

A series of photographs whose subject is Breiðholt, a neighborhood that in many ways marks the ‘edge’ of the city of Reykjavík. In the work, 7 coordinates, or centers, are selected in advance and photographs are taken around that area, 12 in total. From these pictures interesting images are selected for development. The work is made in the traditional way, on film and enlarged in a darkroom. The photos are taken with a Zenza Bronica TL camera from 1972, on Bergger Panchro400 6×6 cm black and white film. The images are then enlarged on Ilford Art300 photo paper and tinted with selenium toner for a warm tone and increased durability. The work is published in two copies, on the one hand on 20×20 cm paper, each picture in 45 copies, on the other hand on 50×50 cm paper, each picture in 10 copies.

Post type with a slug of "product" is not registered.

||

A series of photos entitled „Heima – í Skógargerði.“ The images are cyanotypes, bleached in baking soda and tinted in tannic acid, printe on Hahnemühle 265g bamboo paper. The shadows stay blue-gray with this working method, while lighter surfaces take on a brown-gray hue. Each image is unique, the final result depends on how long the image is bleached and toned .. The pictures are published in two sizes, 20×20 cm, in 16 numbered copies, and 30×30 cm, in 8 copies.

Post type with a slug of "product" is not registered.

Post type with a slug of "product" is not registered.

Post type with a slug of "product" is not registered.

Post type with a slug of "product" is not registered.

Mazzaforno er tveggja rása vídeóverk tekið í sumardvalarþorpinu Mazzaforno á Sikiley. Í þorpinu, sem bar almennt merki um velmegun, voru um 10 hús sem aldrei hafði verið lokið við. Stórar 250 fm villur sem voru um 20 árum eftir byggingu orðnar að rústum sem aldrei hafði verið lokið við. Verkið byggir á tveimur órofnum tökum sem teknar eru upp í tveimur af þessum húsum þar sem annað húsið var bara skelin ein á meðan einungis hafði vantað lítið upp á að lokið væri við hitt. Báðar tökurnar eru í verkinu sýndar hlið við hlið, en klippingar byggja á því að víxla tökunum kerfisbundið.

Mazzaforno is a two-channel video work shot in the summer resort of Mazzaforno in Sicily. In the village, which generally shows signs of prosperity, there are about 10 houses that have never been completed. Large 250 sqm villas that about 20 years after construction stopped have turned into ruins. The work is based on two uninterupted takes in two of these houses, one just bare walls while the other had obviously been near completion. The two takes are exhibited side by side, with systematic edits swiching the two parts between the screens at irregular intervals.

Skógargerðishleðsla er tveggja rása vídeóverk tekið í landi Skógargerðis í Fljótsdalshéraði á Austurlandi. Myndefni verksins er rúmlega 5 km hlaðinn veggur sem Gísli Helgason bóndi í Skógargerði hlóð skömmu eftir fyrri heimstyrjöld til að girða fyrir að kindur komist inn á tún bæjarins. Verkið byggir á tveimur órofnum tökum. Í annarri tökunni er veggnum fylgt upp brekku í leið sem liggur frá Leginum upp á bæjarásinn. Í hinni er hleðslunni uppi á ásnum fylgt. Víða er erfitt um vik við tökuna því skógurinn hefur kaffært hleðsluna á löngum köflum. Báðar tökurnar eru í verkinu sýndar hlið við hlið, en klippingar byggja á því að víxla tökunum kerfisbundið.

—

Skógargerðishleðsla is a two channel video installataion shot in the farmstead Skógargerði in eastern Iceland. It is a documentation of a more than 5 km stone wall made by farmer Gísli Helgason following the first world war, to keep sheep out of the farm’s fields. The work is two uninterupted takes. One follows the wall uphill from the lake to the crest of the hill. The other follows the wall along the hillcrest. At times the tast was quite difficult due to the forest having grown over the wall by time. The two takes are exhibited side by side, with systematic edits swiching the two parts between the screens at irregular intervals.